Odo Yakuza – Anton Kusters

Yakuza. Een woord dat onmiddellijk ontzag wekt, voor mensen die de betekenis ervan kennen. Het is namelijk de benaming voor leden van de Japanse georganiseerde misdaad, die ruim 80.000 leden kent, wereldwijd.

Het project van de Vlaamse fotograaf Anton Kusters wordt des te indrukwekkender als je wat research doet over de Yakuza…wie ze zijn, hun rituelen en hun code of honor, gebaseerd op eeuwenoude samurai tradities. Kijk bijvoorbeeld eens op de Wikipedia pagina over de Yakuza.

Voor het eerst kwam ik het werk tegen in RAW fotomagazine (tegenwoordig SHUTR Fotomagazine). Een bijzondere en grote uitdaging, want Anton en zijn broer Malik kregen pas na maanden van onderhandelingenofficieel toestemming om 2 jaar lang te mogen fotograferen.

De cover van het boek is op z’n minst gezegd imposant te noemen: we zien de rug van een yakuza, die van top tot teen getattoeerd is. Nog nooit tevoren is het iemand gelukt om toegang te krijgen tot deze gesloten organisatie, laat staan een niet-Japanner.

Een bijzondere en unieke foto-serie, met indringende beelden. Vooral het beeld waarbij een Yakuza member, zijn hand voor de camera houdt…en we zien dat bij twee van zijn vingers een stuk mist. Hoogstwaarschijnlijk heeft hij deze zelf afgesneden in een ritueel genaamd yubitsume. Dit gebruik is bedoeld om spijt te betuigen of om zichzelf te straffen.

De betekenis hiervan gaat terug naar het samurai tijdperk. Met minder vingers kan je immers minder makkelijk een zwaard hanteren: dit zou de kans op persoonlijke wraakacties verkleinen, en het specifieke lid afhankelijker maken van de groep. Kijk voor meer informatie nogmaals op de Wikipedia site, bij het stukje over “Rituals”.

Veel mannen zijn onherkenbaar in het boek, doordat ze als silhouetten zijn afgebeeld. Sommige ook niet, alsof ze van de fotograaf mochten kiezen of ze wel of niet herkenbaar in beeld gebracht wilden worden.

Het boek bevat een aantal intrigerende foto’s, die de lezer nieuwsgierig maken naar het verhaal erachter en naar de persoon (de mens!) in de foto.


Enige grote minpunt is het feit dat het boek niet helemaal plat kan liggen, waardoor de foto eigenlijk uit twee helften lijkt te bestaan. Hierdoor komen de foto’s niet volledig tot hun recht, terwijl ze dat wel degelijk verdienen. Verder vind ik niet alle foto’s even sterk qua impact, dus wellicht mocht de foto selectie iets strenger.

Dat zou het boek goedkoper kunnen maken en ook toegankelijker, want met verzendkosten vanuit België kostte het zo’n € 70 – niet goedkoop dus.

Desalniettemin een mooie aanwinst voor een collectie fotoboeken, en helemaal voor mensen die gefascineerd zijn door de Japanse cultuur en de beruchte Yakuza in het bijzonder.