Schrijven met licht

Vorige week heb ik foto’s gemaakt bij een vriend en vriendin, en hun twee kids. Tot nu toe als ik kinderen met hun ouders fotografeer, is het vaak in een ‘geposeerde’ setting. Deze keer wilde ik het iets anders aanpakken, meer ‘documentair’ als het ware. Documentaire fotografie, is een vorm van fotografie die de werkelijkheid documenteert. Deze werkelijkheid is uiteraard subjectief, en vooral omdat je als fotograaf / als mens een bepaalde kijk hebt op de wereld – fotografeer je toch op een ‘eigen manier’. Op een manier die bij jouw karakter past en aansluit bij wat jij mooi vindt. Voor de oplettende kijker zal er altijd iets ‘zichtbaar’ zijn van de fotograaf in de foto. Als je hier meer van wilt weten, over beeldtaal, kan ik het zeer interessante boek Beeldspraak van Ton Hendriks aanraden. Wellicht schrijf ik daar nog een review over, maar ik moet ‘m nog uitlezen – het is namelijk geen boek wat je eventjes in een paar avonden uitleest 😉


Bij deze fotosessie wilde ik een klein verhaaltje vertellen, van de korte tijd dat ik daar aanwezig was. Over de sfeer, en onze interactie en connectie onderling. Ik vind zelf dat een fotoserie soms erg druk kan worden als er alleen maar mensen in beeld zijn. Daarom heb ik bewust ook ‘niet levende onderwerpen’ gefotografeerd, en stills gemaakt van bijvoorbeeld het speelgoed en het knuffelbeestje. Maar waar deze blogpost in essentie over gaat, is de essentie van fotografie: Licht. Fotografie betekent namelijk letterlijk ‘schrijven met licht’. Licht is dus het eerste waar je naar kijkt als je aan het fotograferen bent. Het is iets waar je oog voor moet ontwikkelen (en dit leerproces is wat mij betreft oneindig), en je moet licht vooral ook leren voelen. Toen het zoontje in de schuur stond, kwam er een prachtig streepje licht naar binnen vallen – wat heel mooi over zijn gezicht viel. Maar dit moment was ook vrij snel voorbij, want kinderen zitten natuurlijk niet stil :P. Even kijkend op het schermpje van mijn camera wist ik dat dit een foto was waar ik heel blij mee zou zijn!

Nog een reden waarom ik niet alleen maar foto’s met mensen heb gemaakt, is dat er kracht zit in (juist) niet alles laten zien: De kunst van het weglaten! Dat vertelt namelijk ook een verhaal. De foto hierboven met het knuffeltje gaat natuurlijk over een kinderen, vader -en moeder zijn, het ouderschap en dingen die daarbij komen kijken. Maar niet door hen letterlijk te fotograferen. Het boek The Golden Age of Neglect van ex-skater Ed Templeton gaat over de skatecultuur in de VS…maar in het hele boek zie je volgens mij hooguit 1 of 2 foto’s van iemand op een skateboard. Dit boek liet mijn huidige Fotoacademie docent Mike Harris zien tijdens een les, een gouden tip! Probeer dus eens een (kleine) fotoserie te maken van een onderwerp…door het juist niet te fotograferen. Dat klinkt heel paradoxaal natuurlijk, maar je fotografie kan er nog interessanter door worden.

Gebruik het kijken naar licht als de basis voor je fotografie. Als je er op uit gaat om te fotograferen – of dat nou in de natuur, de stad of op een verjaardagsfeestje is – begin met goed kijken, observeren en het aanvoelen van het licht.  Het is zo lastig te omschrijven, en in woorden uit te drukken wat ik daarmee precies bedoel. Laat je camera in je tas, en zet al je zintuigen open! Vooral je ogen natuurlijk 😉 Denk er ook niet teveel over na, op het moment dat je voelt dat je een foto ‘moet’ maken, dan moet je dat natuurlijk gewoon doen. Volg je intuitie en instinct, want ook dat is heel belangrijk bij fotografie. Niet alleen de instellingen van je camera. Sterker nog, het rommelen met technische instellingen kan juist in de weg zitten. Focus je daarom op de basiselementen van fotografie, waarvan licht de allerbelangrijkste is!